Profil de PimchanokP r e t t y P i m !!^_^...PhotosBlogListesPlus Outils Aide

Blog


avril 2006

Fl.13 True Tower, new look...

วันนี้...ยี่สิบสี่เมษายน ขึ้นลิฟท์ที่ตึก True เหมือนเคย..
แต่วันนี้ท่องไว้ๆ กดชั้น 13 นะ...กลับมาที่ชั้น 13 อีกครั้ง
ทีแรกก็นึกว่า..จะไม่ได้กลับลงมา...เอ..บางคนคงกำลัง..งง ...งง

เรื่องราวมันมีอยู่ว่า ที่ตึกทรูจะจัดรูปแบบออฟฟิศใหม่ ต้องทำแต่ละชั้นไม่พร้อมกัน
จึงมีการโยกย้ายที่อยู่ชั่วคราว โดยที่มักจะใช้ชั้น 20 เป็นที่พักชั่วคราว
และแล้ว PCT ก็ย้ายไปอยู่ที่ชั้น 20 กี่เดือนจำไม่ได้
ระหว่างนั้น..เราก็เรียนใกล้จะจบล่ะ..จึงลุ้นๆว่า จะต้องย้ายกลับลงมาที่ชั้น 13 อีกมั้ย
สุดท้าย..มันก็ยังไม่ไปไหน มันก็ต้องย้ายข้าวของลงมาที่ชั้น 13 ตามที่คาดไว้
นั่งนึกๆ..นี่ก็ใกล้จะครบ 3 ปีแล้วนะ ที่ทำงานที่ PCT เป็ยยังไงบ้างหล่ะ

ย้ายลงมาคราวนี้..พี่เค้าจัดให้นั่งกันเป็นแผนก..นั่งกับพี่ๆที่ทำหน่วยเดียวกัน
เราอยู่หน่วย Technical Support ของฝ่าย Network Engineering and Technical Support
ก็จะมีสมาชิกทั้งหมด 6 คนซึ่งนับรวมหัวหน้าที่แสนดี และพี่ๆหนุ่มมาก หนุ่มน้อยอีก 4 คน
เราก็เลยเป็นหญิงสาวเพียงคนเดียว..แต่อบอุ่นมากๆ..พี่ๆใจดีทุกคน น่ารักที่สุด..อิอิ

เรานั่งอยู่ทางซ้ายมือของหัวหน้า...เอ..หรือเป็นมือซ้ายของเค้า..คิดไปนั้น..ไม่ใช่หรอกจ๊ะ
พูดถึงสีสัยของออฟฟิศ..ก็ยังเสร็จไม่สมบูรณ์แบบ..โทนสีก็เป็น..ส้ม..เหลือง
โทนสีดูร้อน..แรง..หรืออบอุ่นก็ไม่รู้
อีกด้านของออฟฟิศเป็นพื้นที่ใช้งานส่วนรวม จัด theme เป็นสไตล์ผับหรือบาร์..มั้ง
คือมีเป็นถ้วยใหย๋ๆตรงกลาง แต่เหมือนบาร์มากกว่า และมีคอกเล็กๆไว้ให้นั่งประชุม 3 คอก
ถ้าเสร็จคงสวยกว่านี้ เพราะเค้ากำลังตกแต่งหน่ะ ไว้จะถ่ายรูปมาให้ดูกันนะ
 
วันนี้ไม่ค่อยได้งาน เพราะ Lan ไม่สามารถ Remote ไปยัง Server ที่ชั้น 12 ได้
ต้องวิ่งไปมา 2 ชั้น ห้อง server ก็หนาวเหลือเกิน เบื่อด้วย..เช้าไปคนเดียว
แต่ก็ติดต่อ IT helpdesk ไปแล้ว..ดูเหมือนจะไม่สามารถช่วยอะไรได้เลย
เฮ้อ..งงจัง แล้วจะทำงานกันยังไง...แต่ยังไม่มีใครบ่น..เหมือนเรา


สรุปวันนี้..รู้สึกบรรยากาศภายในตัวของเราเอง..อึมครึม..เงียบ..เหงา..ไม่สดใส
เป็นเพราะอะไรกัน...ยังอยากทำงานที่นี่อีกรึป่าวก็ตอบไม่ถูก
รู้สึกอึดอัด..กดดัน.....อีกนานไหม
เป็นห่วงตัวเองจังเลย..เข้มแข็งนะ
avril 2006

พื้นที่เล็ก..เล็ก

  ขอพื้นที่เล็กๆให้ยังเป็นเด็กอยู่ได้ไหม
ในวันนึงเท่าไร ก็ไม่เปลี่ยนไปได้หรือเปล่า
ให้ความสดใส ยังอยู่กับเรา อย่าให้ใครเขามาแย่งไป
แค่เพียงอยาก ขอพื้นที่เล็กๆนี้ยังเป็นเด็กไปนานๆ
ให้เรายังได้ฝัน ให้เรายังยิ้มได้
โลกแห่งความจริง มันจะดีหรือร้าย
เก็บความเป็นเด็กในหัวใจ เอาไว้ 
 
เพลง พื้นที่เล็กๆ ของ บอย ตรัย ภูมิรัตน 
ฟังแล้วก็นึกถึงวัยเด็กจัง วัยที่ไม่ค่อยคิดอะไร ไม่รู้จักอะไรที่ลึกซึ้ง วัยที่ไม่คาดหวังอะไร
มีความสุขกับครอบครัว กับเพื่อน กับโรงเรียน กับของเล่น
รอยยิ้ม เสียงหัวเราะ หรือน้ำตา ที่ออกมาตรงๆ ไม่ต้องปิดบัง หรือซ้อนเอาไว้
อยากพูด อยากทำอะไร ตามที่คิด ตามที่ต้องการ...ดีจัง

ทำไม..โตขึ้นแล้ว หลายๆอย่างก็เปลี่ยนไป
ต้องดูแลตัวเอง ทั้งตัว..ทั้งหัวใจ..ทำยังไง..ให้มันอยู่ในสภาพที่ดีตลอดไป